Forrige innlegg ej prøvde å skrive, forsvant når ej var ferdig, fordi ej trykte på krysset oppe til høgre før ej hadde lagra det..En artig hendelse som var ganske kjedelig. Men sånt skjer med sånne som mej. Då tenkte ej «crap» , og levde livet vidare.
No «heng» ej egentlig på bloggen kunn for å skrive litt. Ej he en følelse av at det kan bli et longt innlegg. Det bør foresten ikkje bli forr longt, for ej må veldig på do, enormt mykje faktisk, og he måtta det sida misjonsforeninga, og litt før det også egentla. Dvs. sida 18.00 i dag he ej måtta på do, no er klåkkå 23.00.. Det finst jo forskjellige dohetsgrader; i kor stor grad ein må på do also. For øyblikket kjenne ej at det her innlegget bør skrivast i en fei. Ej he en slags tvangstanke om at ej må skrive innlegget FØR ej stikk på do. Det var litt ille ista når ej og Ranveig jekk tur ner til jerbanestasjonen, då trudde ej det skulle gå skikkelig gale, men det jekk ikkje så veldig galt. Folk såg nok ka ej ønska mest av alt der og då, på måten ej gjekk på, men ej vann dokampen. Halde sej, det klare man vist man må;)

Misjonsforeninga «etiopiasvenn» er nåkke av det mest fantastiske med heile vekå. Kvar gong ej gjeng derifrå, gjeng ej derifrå med nytt åndelig påfyll, sterkt og solid påfyll! I kveld var det Gunnar Elstad som hadde andakt. Og den mannen er skikkelig kvalitet! Gunnar he etter mi meining ei heilt spesiell evne til å formidle Bibelting. Ej bli så og sei en smule fasinert av Gunnar og den personen han er når det kjøm til Bibelsnakk..Han gir ej mi fulle oppmerksomhet til uten å blenke.

Det finst monge andre fantastiske ting også som er verdt å fokusere på. Feks, å studere og drive med skulearbeid. Det er rett og slett en fryd! Og ja; I`m serious.
Universitetet + alle dei 30.000 menneska som går der, er ingen tortur metode, sånn som ej hadde sett for mej i utgangspuktet.
Det en en meget chill og christelvennlig atmosfære der oppe. Og så langt, hekje ej gjort skade på nåkke/nåkken som helst. Det er eit godt tegn, til mej å ver.
Og skillet mellom seriøsitet og morsomhet, treng ikkje ver sånn kjempe stort. Når ej og Hanna set på lesesal feks, då ekje det alltid at seriøsiteten råda for å sei det sånn. Det ekje så skjeldent akkurat at begge to set å streva med å halde igjen frå å fylle heile lesesalen med hysterande latterutbrudd. Det enda ofte med at Hanna må gå derifrå og «studere» litt bøker i bokhyllene..Det er så lite som skal til før et eller anna bli morsomt. Og ikkje alt er morsomt en gong. Det er tross alt litt begrensa kor morsomt det kan bli i en lesesal. Men pinlig er det jaffall. I eit rom der det forventast topp stillhet, litt sånn naziprega-stillhet (ikkje det at nazistiske ting først og fremst forbindast med lydlaushet egentlig, men ej trur ej he eit poeng), der er det like vanskelig å halde seg frå å flire som det er å sprenge 9 km frivillig, jaffall frå mi side.
Så målet mitt da det året her, må nok bla. ver å ikkje bli kasta ut av en einaste lesesal, spesielt då ikkje favoritt lesesalen. Men det skal nåkke til at ej enda opp uten en einaste lesesal, sånn i bunn og grunn. Blir ej kasta ut av 1 lesesal, så er der plenti av andre å ta av.

He forresten blitt fan (les engelsk) av vitamin bjørner. Ej ejt dei som om det var drugset mitt. Og det he det på sett og vis blitt. Man skal visstnok ikkje ta meir enn 2 per dag, men det ekje så lett å følge den anbefalte dagdosa når ej ikkje he anna godteri tilgjengelig. Og OM ej skulle stryke med, så var det jaffall i forbindelse med vitaminar, og det ser sikkert ikkje så ille ut på legejournalen, eller er det akkurat det det gjer?.... Okei.. no, seriøst, er det like mykje skrivestopp som det var invandringsstopp i 1975! For ille bli det fort visst ikkje ej stikk på do no, med en gong. Varm i fjeset blei ej også...... Ej he ei trent blære da i det minste. Kondisen min er det verre med. Okei.. Ej spreng..emh, gjeng..:)